Forgangsröð

4. febrúar 2009

Föstudaginn 30. janúar var haldinn opinn fundur með Sjálfstæðisflokknum þar sem Geir H. Haarde fráfarandi forsætisráðherra hélt ræðu um stöðu mála og hversvegna gamla ríkisstjórnin leystist upp. Þegar hann var að tala um veikindi sín sagði hann nokkuð sem mér þótti athyglisvert, nefnilega að forgangsröð málefna væri sú að í fyrsta lagi kæmi þjóðin, í öðru lagi flokkurinn en að lokum persónuleg málefni (hér veikindi hans). Ég hef velt þessari forgangsröð svolítið fyrir mér og jafnvel þó að ég hafi ekkert við hana að athuga í hans tilfelli og þótt ég þykist vita hvað hann hafi átti við með orðum sínum, þá hef ég sannfæringu minni samkvæmt skilgreint forgangsröð í lífi mínu aðeins öðruvísi. 

Mig langar að koma með líkingu og ímynda mér að ég sé að sitja í flugvél sem er að leggja af stað í áttina að flugbrautinni. Flugfreyjur skýra frá öryggismálum um borð og sýna hvernig maður eigi að bera sig að ef hætta skyldi steðja að. Talandi um súrefnisgrímur sem falla niður, segja þær að sé maður að ferðast með lítil börn, eigi maður að setja á sig grímuna sjálfur fyrst en aðstoða síðan barnið. Ástæðan er augljós: Ef maður fær ekki sjálfur nægilegt súrefni er sú hætta fyrir hendi að barnið fái heldur ekki þá aðstoð sem það þarfnast. Meðvitundarlaust foreldri er gangslaus bjargvættur en með súrefnisgrímuna á andlitinu er hægt að veita „ótakmarkaða“ aðstoð út á við. 

Með öðrum orðum, ef maður er ekki að virka sjálfur, hvernig á maður þá að aðstoða aðra? Sagði ekki Ghandi að ef blindur leiðir blindan munu báðir enda í skurðinum? Af þessum sökum hef ég sett sjálfan mig efst á forgangslistann, þó ekki eigin þægindi heldur eigið öryggi. Með „ég sjálfur“ á ég samtímis við konu mína og börn. Vellíðan og öryggi í fjölskyldu minni er allra efst í huga mér. Í því felast eftirfarandi hlutverk:

  1. Samráð, áætlanir og rækta samband við maka á grundvelli ástar og trausts
  2. Uppeldi barnanna í formi kennslu, samtölum og samveru og gefa þeim öryggistilfinningu og kærleika
  3. Öflun tekna til framfærslu fjölskyldunnar
  4. „Skerpa sögina“ á öllum þremur þáttum hér á undan með hverskonar undirbúningi 

Á eftir þessu er hægt að setja þjóðina eða aðra á forgangslistann, eftir að búið er að tryggja að ég sjálfur geti aðstoðað „ótakmarkað“ út á við. Hvað gagnar mér það að ég sé að þjóna samfélaginu ef fjölskyldan mín, sem í raun er grundvöllur samfélagsins, sé að molna á sama tíma? Við myndum öll enda í skurðinum. 

Nú höfum við öll tækifæri til að byggja upp land okkar og samfélag með því einu að rækta sambönd og skyldur okkar í fjölskyldum okkar og á þann hátt styrkt þá undirstöður sem samfélagið hvílir á. Forgangsröðum rétt!

Ljósatilbrigði

3. febrúar 2009

Ef lýsa ætti blindum manni það sem fyrir augu mín bar, bæði í morgun þegar sólin var að koma upp og í gærkvöldi þegar hún var að setjast, þá gæti það orðið erfitt. En það var yndisleg sjón.

Þegar ég ók austur yfir heiðina í gærkvöldi, skinu síðustu sólargeislar yfir snæviþakta jörðu og fjöll. Snjórinn var orðinn appelsínugulur og himininn logaði. Fjöllinn orðin rauð í stað hvít. Þetta gladdi mig ákaft og gaf mér vissa gleði. Sömu sögu er að segja um fyrstu sólargeisla dagsins, bæði í morgun en einnig í gær. Dökkblár litur næturhiminsins blandast morgunroðanum þar til ljósið og roðinn verður yfirgnæfandi og himininn handan Bláfjalla byrjar að loga. Þegar fyrstu geislar ná að skína og falla á Esjuna er fjallið komið í rauðan búning með svartar skuggastrípur. Maður horfir á og fyllist djúpri virðingu fyrir náttúrunni og skapara hennar.

Ótrúlegt hvað ljós getur snortið mann. Ljós er ekki bara birta og hlýja, heldur einnig fegurð og vegvísir. Þar sem ljósið er verður myrkrið að víkja. Sagt hefur verið að dýrð Guðs séu vitsmunir, eða með öðrum orðum ljós og sannleikur. Er hægt að setja þetta upp í formúlu?

Dýrð Guðs  =  Vitsmunir  =  Ljós  +  Sannleikur

Þetta eru stór hugtök með djúpar rætur en hér þarf tíma til umhugsunar. Sannleik tel ég vera grundvallarreglur eða lögmál. Sé farið eftir þessum lögmálum erum við laus og frjáls við fjötra slæmra ávana og “lögleysu” en ritningin talar um að sannleikurinn muni gera okkur frjálsa.

Ljós hinsvegar veitir okkur kraft og lífsgleði, líkt og ég fann á heiðinni í gærkvöldi á leiðinni heim. Ljós skín innra með okkur og veitir okkur leiðsögn. Það er öllum mönnum gefið og vex þegar við veitum því athygli en dafnar þegar við hunsum það. Þetta ljós hjálpar okkur að þekkja greinarmun á góðu og illu og hvetur okkur til réttra ákvarðana. Á sama tíma gefur þetta ljós okkur innri frið sem vex og dafnar í hlutfalli við þá athygli sem við gefum ljósinu. Gefum því þessvegna svigrúm í hjötum okkar og leyfum því að lýsa.

Klukkan tifar og eftir rúmar 3 vikur er ég orðinn atvinnulaus ef ekkert gerist á undan. Þó er ég fullviss um að allt muni fara vel. Ég reyni að halda mér í ljósinu og njóta krafts þess.

Atvinnumál

19. janúar 2009

Í kjölfari efnahagskreppunnar og mikils samdráttar í byggingargeiranum hefur mér ásamt nokkrum öðrum í fyrirtækinu verið sagt upp störfum hjá Hnit. Það er í fyrstu andrá að sjálfsögðu hið versta mál enda er starf eins ein af burðarsúlum lífsins, eða a.m.k. er tekjur eins það. Þó svo að ekkert nýtt hefur komið inn, finnst mér þessi breyting sem mun eiga sér stað 1. mars ekki endilega hið versta mál lengur. Ég sé þetta sem ágætis tækifæri og vænti þess að eitthvað gott spretti úr þessu.

Það er að sjálfsögðu ekki úr miklu að taka en um margt að íhuga. Samtals hef ég sent 20 umsóknir síðan í nóvember. Fimm hef ég fengið í hausinn og farið í viðtal tvisvar. Það er einhver hreyfing í gangi og ég er viss um að það rætist úr þessu á ásættanlegan hátt.

Ég hef trú á mér og veit að ég get gefið gott framlag í samfélaginu með því að vera traustur starfsmaður. Þetta er bara spurning um tíma.

Eftir skirnina   Góður piltavinahópur   Það var 13. janúar 1979 þegar ég tók skírn hjá Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu, eða með öðrum orðum hjá Mormónum. Ótrúlegt hve tíminn líður hratt. Ég var einungis 14 ára gamall snáði þá, fullviss um að ég væri að gera það rétta og óhræddur um hvað bekkjafélagar mínir og aðrir vinir fyndist um þetta. Mér finnst að þetta umræðuefni hafi verið mikið tabú en þó var ég inntur eftir þessum málum einstöku sinnum.

Þegar ég horfi á líf mitt tilbaka í dag, þá get ég séð allt hið góða sem gerst hefur í kjölfar trúarskrefs míns. Ég nýt svo sannarlega ávexti “erfiðis” míns enda hefur mér verið hlíft frá mörgum ógöngum og ég er mikið blessaður maður. Allt virðist hafa gengið upp hvað varðar burðarsúlur lífsins, eins og yndisleg kona mín og fimm börn okkar, búsetur okkar í mismunandi löndum og þau störf sem ég hef sinnt.

Þó svo að ég sé á fullu með Bettinu konu minni að ala upp heilbrigða fjölskyldu og jafnvel þó að mikið hefur verið náð, þá er mikið verk eftir óunnið. Að sjálfsögðu er það ævistarf að byggja upp sitt hamingjuríki og auðvitað liggja leiðir okkar oft í gegnum margs konar erfiðleika eins og væntanlega hjá öllum öðrum líka. En mér finnst ég hafa “verkfæri” í höndum mínum til þess að geta tekist á við allar okkar áskoranir. Maður talar um að trúin flytur fjöll en það er svo sannarlega kraftur í henni sem þeytir okkur áfram.

Á þessari stundu er ég mjög þakklátur. Lífið hefur gefið mér svo ótrúlega margt og það er margföld ástæða til að fagna og færa þakkir.

Gleðilegt ár!

1. janúar 2009

Gamlárskvöld Við ákváðum að eyða Gamlárskvöldi heima fyrir. Mikið gaman hjá okkur þó að við söknuðum öll Jósefs. Við borðuðum Kjöt-Fondue sem öllum fannst yndislega gott og ég bjó til þessa gómsætu bollu með ávöxtum sem var mjög vinsæll drykkur.

Áramótaskaupið? Við slökktum á því eftir aðeins 2 mínútur…

Hinsvegar dönsuðum við heima fyrir við Abba-lög (stelpurnar fengu Mamma Mia! DVD myndina í jólagjöf) og var mikið stuð. Seinna fórum við út á útsýnispall í Kömbunum til að skoða flugeldana.

Maður veltur því fyrir sér hvað eigi eftir að gerast á árinu. Helsta von okkar allra í fjölskyldunni er að sjálfsögðu sú að ég fái vinnu og sleppi við að sogast út í vanskil og fjárhagslega erfiðleika. Einnig er heit ósk allra að fá að fara til Þýskalands í ár og hitta ættingjana þar sem við erum svo nátengd. Þrátt fyrir slæmar horfur er ég mjög vongóður um að allt fari vel.

Yndisleg jól

31. desember 2008

Jólatré úr Hveragerði Við áttum yndisleg jól hér í Hveragerði. Jósef varð 17 ára á Aðfangadag, en nei, hann er ekki einu sinni byrjaður í ökuskóla.

Þegar ég lít tilbaka til jólanna, fyllist ég þakklæti fyrir fjölskyldu mína. Ég á svo sannarlega mikinn auð í þeim. Krakkarnir og þá sérstaklega stelpurnar voru yfir sig hamingjusamar yfir jólin. Gjafir okkar voru alls ekkert dýrar eða sérstakar á þann hátt enda ég búinn að missa vinnuna. Samt sem áður tókst okkur að gleðja með tiltölulega litlu. Samt sem áður verður að geta þess að Christian, bróðir Bettinu, var hér um daginn og færði okkur varning, sælgæti og búbót úr Þýskalandi sem auðveldaði okkur svolítið fyrir.

En hamingja í fjölskyldunni kemur ekki að utan, t.d. mælt í stærð, fjölda eða verðmæti pakka, heldur kemur hann innan frá. Friður kemur einnig að innan en friður er ekki að “vera látinn í friði” heldur fremur að halda jafnvægi í lífinu, vera þakklátur og þekkja hinna sanna auð sem Drottinn blessar okkur með. Einn dýrmætasti auðurinn er einmitt fjölskyldan en eins og ég ritaði áðan, fylltist ég sérstöku þakklæti fyrir yndislega fjölskyldu mína.

Tvær ungar stúlkur, sjálfboðaliðar í Heilsustofnuninni, voru hjá okkur á Aðfangadagskvöld. Önnur þeirra er bandarísk en hin frá Þýskalandi. Matur, lifandi tónlist og spenningur barnanna voru náttúrulega hápunktar kvöldsins. Ég fékk þessa fínu sjálfprjónuðu húfu frá frúnni!

Í Leifsstöðinni Á annan í jólum fór Jósef til Þýskalands til að heimsækja ættingja og vini og verður þar í tvær vikur. Hann var búinn að hlakka mikið til þessarar ferðar og spara fyrir henni.

Laugardaginn “þriðja” í jólum vorum við með jólaboð þar sem bræður mínir komu ásamt fjölskyldum þeirra. Mikið fjör og góður matur…